รุ่งลลิดา's profileSpace ของ รุ่งลลิดาPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Space ของ รุ่งลลิดา |
||||||||||||
|
December 09 ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรวันที่30 กรกฏาคม 2551 อยู่เวรบ่ายแล้วได้ประสบกับการกู้ชีพน้องชายตัวเองกับมือ แต่ความเข้าใจของผู้ร่วมทีม เลยโดนกันออกมาเพราะกลัวเราทำใจไม่ได้ ถ้าภาษาชาวบ้านที่เรียกว่า
ชายที่แสนเป็นห่วงได้สิ้นชีพ ต่อหน้าพี่สาวจริงๆ...............ซึ่งตอนนั้นเราเพิ่งกลับมาจากปฏิบัติธรรมหลักสูตรเข้มเพียงแค่วันเดียว พ่อกับแม่ มีสติดีมากกว่าเราซ่ะอีก
เดินทางมาเพื่อส่งวิญาญน้องชายซึ่งเป็นเวลาที่เราขอให้แพทย์ที่ใส่เครื่องช่วยหายใจรอพ่อกับแม่ก่อน....เราเรียกน้องชายที่ข้างหูเป็นระยะๆ คลื่นหัวใจขึ้นเป็นช่วงๆๆที่เราเรียกน้อง
ดูจากภาพจอมอร์นิเตอร์คลื่นหัวใจไฟฟ้า.....เมื่อพ่อมาถึง พ่อเองซึ่งเดินต้องใช้ไม้เท้ามาถึงแล้วเดินเข้ามาที่หน่วยงานอุบัติเหตุ...พ่อเอามือลูบใบหน้าน้องชาย ลูบลำตัวแล้วพูดที่หูน้องว่า
สุขโต สุขโต สุขโต น่ะลูก
ใบหน้าท่านนิ่งมาก แม่เองก็เอามือลูบลำตัวน้องชายแล้ว บอกว่าเป็นสุขเป็นสุขน่ะลูก ใบหน้าของทั้งสองท่านนิ่งมากจริงๆ ซึ่งเราเองก็ยังมีน้ำตาไหลออกมา แต่ไม่มีเสียง
รู้แต่ว่าถึงคราวเราต้องสูญเสียน้องชายไปจริงๆ............ขอคุณพระรัตนตรัยที่เป็นที่พึ่งที่ระลึก กุศลธรรมทั้งทาน ศิล และภาวนา ขออุทิศให้แก่น้องชาย ขอให้น้องได้มีโอกาสมา
พบพระพุทธศาสนา ได้พบกัลยาณธรรมและกัลยาณมิตร ไปสู่สุขคติภูมิ ได้มีโอกาสปฏิบัติวิปัสสนากัมฐาน จนถึงซึ่งความสิ้นทุกข์ด้วยเทอญ April 19 การงานไม่คั่งค้างอาดูรถึงเวลาสรุปงานส่งฝ่ายบริหารทีไร รู้สึกสติมันตื่นๆทุกที หาไช่สติทางปัญญาไม่หากแต่ ความฟุ้งทีเกิด งานค้างไว้เพียบ ถึงเวลาที่ต้องสะสางให้ทันเวลาซ่ะที
ฟังธรรมแง่คิดจากท่านอาจารย์ทางธรรมมาว่าจะเครียดไปกับของเล่นทำไม...ซึ่งท่านหมายถึงสิ่งสมมุตุทางโลก ก็ตามดูตามรู้ตัวเองไปแต่หน้าที่ทางบัญญัติก็ต้องไม่บกพร่อง
งานบริการก็มากเหลือเกิน แทบจะหาวันหยุดพักไม่ได้ ทำใจให้จิตอยู่ในกุศล ฟังธรรมบ้าง อ่านธรรมบ้าง สนทนาธรรมบ้างตามกาล ดึงจิตไว้มิให้ตก....
ระลึกเสมอว่าเกิดมาใช้กรรมเก่าและสร้างกรรมดี มีโอกาสก็ตัดกรรมไหม่ที่จะเกิดเท่าที่จะทำได้ มีบ้างที่สร้างกรรมไม่ดี..... ก็แผ่เมตตาไปเมื่อสติระลึกได้
ว่าเราเผลอไปอีกแล้ว สะสางงานซ่ะจะได้แล้วเสร็จเสียทีทำหน้าที่ตนเองให้พร้อม April 07 ทุกข์ที่ไหนดับที่นั่นวันนี้พอมีเวลาบ้างที่จะเขียนspace เพราะว่าไม่ทราบจะเขียนอะไรดี
เห็นเพื่อนมีความทุกข์ อยากจะบอกว่าพระพุทธองค์ทรงพระมห่กรุณาธิคุณยิ่งใหญ่นัก
อย่างหาที่เปรียบมิได้ ก็อยากจะบอกว่า ทุกข์ที่ไหนอยากให้เพื่อนกำหนดระลึกรู้
และดับที่นั่น ตอนนี้เพื่อนทุกขฺใจก็ให้ดับมันที่ใจ นะเพื่อน ด้วยใจที่เป็นห่วงและ
เราก็ระลึกรู้ว่าห่วงเพื่อนอยู่ November 23 ธรรมะจากดูจิตหนึ่งพรรษาเมื่อเราไหลไปกับกระแสน้ำ เพื่อนที่คบกันได้คุยกันได้ ก็จะเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ที่ปลิวไปกับกระแสน้ำด้วยกัน
หากเมื่อเราหยุดที่จะไหลตามกระแส เพื่อนที่เราจะคุยด้วยคือผู้ที่หยุดอยู่ด้วยกัน
หากเมื่อเราเดินทวนกระแสขึ้นไป เพื่อนที่เราคุยด้วยคือผู้ที่เราเดินทวนไปด้วยกัน
เมื่อเราเดินขึ้นไปจนอยู่เหนือกระแสคำพูดของเราจะมีผู้ฟังได้ชัดเจนคือผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
ผู้ที่กำลังเดินทวนมาจะเริ่มได้ยินและเข้าใจ ผู้ที่หยุดไหลก็เริ่มพอจะได้ยินและเข้าใจได้บ้าง
ส่วนผู้กำลังโดนน้ำพัดไปจะไม่มีทางฟังได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้นั้นกลับเห็นการไหลไปกับน้ำเป็นเรื่องสนุกสนาน
จะไม่ฟังคำทัดทานใดๆจากผู้หยุดหรือผู้ที่พ้นแล้ว ทั้งที่สุดสายน้ำนั้นคือน้ำตกเหวนรก...............เอวัง |
|||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
|
|
